Φύσσας: «Με ξεπέρασε το χειροκρότημα των Πορτογάλων»

Fyssas: "I was overwhelmed by the applause of the Portuguese"

Takis Fyssas spoke about the miracle of 2004, but he also remembered what he felt on the day of the 2004 final.

Detailed what Takis Fyssas said on the EPO page:

When, during the tournament, did you think that Greece could win the Cup?

"I have heard many people say that they thought about it after qualifying for France. And indeed this success, against the then European Champion, was very great and based on that there was reason to be optimistic about our course. Personally, however, I felt it after the semifinal with the Czech Republic. Our victory over the most formed team of the tournament, the silver goal at the last minute of the match was an element that made me believe it. To believe that the miracle must be completed. "

What were your thoughts, feelings before the final?

"I was anxious. There was anxiety. But it was different from previous times. We had already begun to understand what we were doing, we realized the importance of the small triumphs we had achieved during EURO 2004. And now we were faced with a very big, unique challenge: when would we have such an opportunity again? "

Which moment of the final do you remember characteristically (during the match)?

"I remember a shot by Figo in the last minutes of the match. The ball barely hit the tip of my shoe and I looked anxiously at its course and where it would end up. Eventually, fortunately, he left home and my contact was so imperceptible that if I'm not mistaken the referee didn't give a corner. Maybe no one but me understood the touch of the ball. "

Share with us a moment that you remember after the end of the final.

"I remember the Portuguese, the spectators of the defeated team, applauding us at the moment of the round of triumph! A few months ago I was transferred to Benfica and lived the meaning of football culture. Something completely different from the Greek habits in the stadiums. A healthy mentality. But it was shocking! Imagine a people waiting for their National Team to win the EURO, losing for the second time in Greece and finally being disappointed, however, still having the power to applaud us. That overcame me! "

Who did you talk to first, outside the team, after the end of the final and what do you remember saying?

"I do not remember who I spoke to. I do remember, however, looking for my own on the podium, where the excitement had turned red. And I remember communicating with my father with a nod. I haven't said that before: I actually asked him to be calm, because I had a worry inside me. "

What does Greek football mean today, July 4, 2004?

"It simply came to our notice then. A day of celebration, which evokes wonderful memories and certainly some of them have a didactic character. Above all, it's a football celebration. "

*** Φύσσας: «Με ξεπέρασε το χειροκρότημα των Πορτογάλων»

Ο Τάκης Φύσσας μίλησε για το θαύμα του 2004, αλλά θυμήθηκε και όσα ένιωσε την ημέρα του τελικού του 2004.

Αναλυτικά όσα είπε ο Τάκης Φύσσας στην σελίδα της ΕΠΟ:

Πότε, στη διάρκεια του τουρνουά, σκέφτηκες ότι το Κύπελλο μπορεί να το πάρει η Ελλάδα;

«Έχω ακούσει πολλούς να απαντούν ότι το σκέφτηκαν μετά την πρόκριση επί της Γαλλίας. Και πράγματι αυτή η επιτυχία, απέναντι στην τότε Πρωταθλήτρια Ευρώπης, ήταν πάρα πολύ μεγάλη και βάσει αυτής υπήρχε λόγος να αισιοδοξεί κάποιος για την πορεία μας. Προσωπικά, πάντως, το ένιωσα μετά την ημιτελικό με την Τσεχία. Η νίκη μας επί της πιο φορμαρισμένης ομάδας του τουρνουά, το ασημένιο γκολ στην τελευταία στιγμή του αγώνα ήταν στοιχεία με έκαναν να το πιστέψω. Να πιστέψω ότι πρέπει να ολοκληρωθεί το θαύμα».

Ποιες ήταν οι σκέψεις, τα συναισθήματά σου πριν από τον τελικό.

«Είχα άγχος. Υπήρχε αγωνία. Αλλά ήταν διαφορετικά από τις προηγούμενες φορές. Είχαμε αρχίσει να καταλαβαίνουμε ήδη τι συντελούσαμε, είχαμε αντιληφθεί τη σημασία των μικρών θριάμβων που είχαμε πετύχει στη διάρκεια του EURO 2004. Και είχαμε φτάσει πλέον ενώπιον μιας πολύ μεγάλης, μιας μοναδικής πρόκλησης: πότε θα είχαμε ξανά τέτοια ευκαιρία;»

Ποια στιγμή του τελικού θυμάσαι χαρακτηριστικά (στη διάρκεια του αγώνα);

«Θυμάμαι προς τα τελευταία λεπτά του αγώνα ένα σουτ του Φίγκο. Η μπάλα χτύπησε ελάχιστα στη μύτη του παπουτσιού μου και κοίταξα με αγωνία την πορεία της και πού θα κατέληγε. Τελικά, ευτυχώς, έφυγε εκτός εστίας και η επαφή μου ήταν τόσο ανεπαίσθητη, που αν δεν κάνω λάθος ο διαιτητής δεν έδωσε κόρνερ. Ίσως κανένας, πλην εμού, δεν είχε καταλάβει το άγγιγμα της μπάλας».

Μοιράσου μαζί μας μια στιγμή που θυμάσαι μετά τη λήξη του τελικού.

«Θυμάμαι τη στιγμή του γύρου του θριάμβου τους Πορτογάλους, τους θεατές της ηττημένης ομάδας, να μας χειροκροτούν! Λίγους μήνες πριν είχα πάρει μετεγγραφή στην Μπενφίκα και είχα ζήσει την έννοια του ποδοσφαιρικού πολιτισμού. Κάτι εντελώς διαφορετικό από τις ελληνικές συνήθειες στα γήπεδα. Μια υγιή νοοτροπία. Όμως ήταν συγκλονιστικό! Φανταστείτε έναν λαό να περιμένει πώς και πώς να κατακτήσει η Εθνική Ομάδα του το EURO, να χάνει δεύτερη φορά από την Ελλάδα και τελικά να απογοητεύεται, ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, να ΄χει τη δύναμη να μας χειροκροτεί. Αυτό με ξεπέρασε!»

Με ποιον μίλησες πρώτα, εκτός ομάδας, μετά τη λήξη του τελικού και τι θυμάσαι πως είπατε;

«Δεν θυμάμαι με ποιους μίλησα. Θυμάμαι   χαρακτηριστικά, πάντως, να αναζητώ τους δικούς μου στην εξέδρα, όπου ο ενθουσιασμός είχε… χτυπήσει κόκκινο. Και θυμάμαι να επικοινωνώ με τον πατέρα μου με ένα νεύμα. Δεν το έχω ξαναπεί αυτό: του ζήτησα στην ουσία να είναι ήρεμος, γιατί είχα μέσα μου μία ανησυχία».

Τι σημαίνει για το ελληνικό ποδόσφαιρο σήμερα, η 4η Ιουλίου 2004.

«Είναι μια ημέρα χαραγμένη στη μνήμη όλων μας. Μια ημέρα γιορτής, που ξυπνά υπέροχες αναμνήσεις και οπωσδήποτε κάποιες απ’ αυτές έχουν και διδακτικό χαρακτήρα. Πάνω απ’ όλα, είναι μια ποδοσφαιρική γιορτή»

Πηγή:Gazzetta.gr