Εξομολόγηση Διαμαντίδη για Ομπράντοβιτς: “Αυτός ο κύριος εκεί με δέχθηκε στην ομάδα και μου έδωσε όλα τα στοιχεία για να πετύχω, είμαστε οικογένεια”

Diamantidis' confession about Obradovic: "That gentleman over there accepted me into the team and gave me all the elements to succeed, we are family"

The EuroLeague Coaches Association showed Zeljko Obradovic and Dimitris Diamantidis their most iconic photo: their embrace at the Final Four in Barcelona in 2011. They went back in time and spoke about their special relationship, which goes far beyond the narrow boundaries of the coach-player relationship.

The EuroLeague Coaches Association, taking advantage of its presence at the Telekom Center Athens for its annual conference, found the opportunity to speak with Zeljko Obradovic and Dimitris Diamantidis, asking the two of them -separately- to look at the unforgettable photo of them hugging each other from the 2011 Final Four in Barcelona between Panathinaikos AKTOR and Maccabi.

The Serbian coach and the veteran guard did not hide their love for each other in this first episode of the “Throwback Moment” series.

“This was the team with which he won the European Championship. So, if you spend time with someone every day, many hours, it is obvious that there has to be a relationship where everyone respects each other. And that is the main thing. And after that, you move on to philosophy, you move on to everything that concerns, you know, relationships between people.

And okay, I am the coach of the players, but I like to talk to them. I like to show them the love I have for them. And finally, as a coach, to create the atmosphere that is necessary to reach the level that will ultimately allow us to have a good game and good results,” says Zeljko Obradovic in the first phase.

“I always have good memories of the coach and the team I played for for 12 years. Great memories, very nice emotions. I am happy and proud of what we just saw. This (this hug) happened because we won the EuroLeague title and all the emotions came out because of the pressure that was there all year. And finally, when you get the trophy, all your emotions come out and, unconsciously, I went to the coach and hugged him because we won the trophy.

We fought for it. We trained a lot, we had a lot of ups and downs that year. And in the end we won and what you want as a player, to win the EuroLeague trophy, the EuroLeague title, we did it. We did it. We are all happy. And that was the result.

Our relationship was not the typical relationship between a coach and a player. This gentleman there, first of all, with accepted into the team. He gave me all the elements to succeed, to play at a high level. And it helped me a lot to feel all that you said, the emotions, to have the opportunity to play with the best players and to have the opportunity to win important games and important titles.

This man and of course my team, Panathinaikos, trust me and I think I gave my best. I gave 100% of myself. In the 12 years that I was at Panathinaikos, of which 8 with these coaches, usually the success was more than the failure and I was happy. Very happy. Really.

I really adore this man. I felt like he was my father on the field. I feel like we are family. For me, that is the most important thing. Beyond the games, no matter what you go through throughout the year. In the end, I know that I have a friend out there and I can call him whenever I want, and ask him whatever I need. That’s why it’s the most important thing,” Dimitris Diamantidis describes in turn.

“This is the moment in Barcelona in 2011, almost at the end of the game against Maccabi, the final. And okay, I know this photo says it all. I mean, we don’t need to talk. I know this is one of the images that, let’s say, first of all, the people of Panathinaikos and the fans of Panathinaikos really like. And for me personally, it’s one of them. Also. This one, you know, says it all, says it all. If you see the body language, mine and Diamantidis’, you understand everything.

So it’s one of the best and happiest moments of my life, talking about basketball always. Of course, since the first day I started coaching, I’ve been doing it like this. And I’m going to keep this, because that’s exactly what, you know, I have to, I have to always be by their side and help them in everything. And they have to give me something back,” Zots added.

*** Εξομολόγηση Διαμαντίδη για Ομπράντοβιτς: “Αυτός ο κύριος εκεί με δέχθηκε στην ομάδα και μου έδωσε όλα τα στοιχεία για να πετύχω, είμαστε οικογένεια”

Η Ένωση Προπονητών της EuroLeague έδειξε στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και τον Δημήτρη Διαμαντίδη την πιο iconic φωτογραφία τους: την αγκαλιά τους στο Final Four της Βαρκελώνης το 2011. Εκείνοι γύρισαν τον χρόνο πίσω και μίλησαν για την ξεχωριστή τους σχέση, που ξεπερνάει κατά πολύ τα στενά όρια της σχέση προπονητή – παίκτη.

Η Ένωση Προπονητών της EuroLeague, εκμεταλλευόμενη την παρουσία της στο Telekom Center Athens για το ετήσιο συνέδριό της, βρήκε την ευκαιρία να μιλήσει με τους Ζέλικο Ομπράντοβιτς και Δημήτρη Διαμαντίδη, ζητώντας από τους δυο τους -ξεχωριστά- να κοιτάξουν την αξέχαστη φωτογραφία με την αγκαλιά τους από τον τελικό του Final Four 2011 στη Βαρκελώνη ανάμεσα στον Παναθηναϊκό AKTOR και τη Μακάμπι.

Ο Σέρβος τεχνικός και ο παλαίμαχος γκαρντ δεν έκρυψαν την αγάπη τους ο ένας για τον άλλο σε αυτό το πρώτο επεισόδιο της σειράς “Throwback Moment”.

“Αυτή ήταν η ομάδα με την οποία κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Οπότε, αν περνάς χρόνο με κάποιον κάθε μέρα, πολλές ώρες, είναι προφανές ότι πρέπει να υπάρχει μια σχέση όπου ο καθένας σέβεται τον άλλον. Και αυτό είναι το βασικό. Και μετά από αυτό, περνάς στη φιλοσοφία, περνάς σε όλα όσα αφορούν, ξέρεις, τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Και εντάξει, είμαι προπονητής των παικτών, αλλά μου αρέσει να μιλάω μαζί τους. Μου αρέσει να τους δείχνω την αγάπη που τρέφω γι’ αυτούς. Και τέλος, ως προπονητής, να δημιουργώ την ατμόσφαιρα που είναι απαραίτητη για να φτάσουμε στο επίπεδο που θα μας επιτρέψει τελικά να έχουμε ένα καλό παιχνίδι και καλά αποτελέσματα”, λέει σε πρώτη φάση ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. 

“Πάντα έχω καλές αναμνήσεις από τον προπονητή και την ομάδα στην οποία έπαιζα για 12 χρόνια. Υπέροχες αναμνήσεις, πολύ ωραία συναισθήματα. Είμαι χαρούμενος και περήφανος για αυτό που είδαμε μόλις τώρα. Αυτό (σσ. αυτή η αγκαλιά) συνέβη επειδή κατακτήσαμε τον τίτλο της EuroLeague και όλα τα συναισθήματα ξεχύθηκαν λόγω της πίεσης που υπήρχε όλη τη χρονιά. Και τελικά, όταν παίρνεις το τρόπαιο, όλα τα συναισθήματά σου ξεσπούν και, ασυναίσθητα, πήγα στον προπονητή και τον αγκάλιασα επειδή κατακτήσαμε το τρόπαιο.

Παλέψαμε γι’ αυτό. Προπονούμασταν πολύ, είχαμε πολλά σκαμπανεβάσματα εκείνη τη χρονιά. Και στο τέλος κερδίσαμε και αυτό που θέλεις ως παίκτης, να κερδίσεις το τρόπαιο της EuroLeague, τον τίτλο της EuroLeague, το καταφέραμε. Πετύχαμε. Είμαστε όλοι χαρούμενοι. Και αυτό ήταν το αποτέλεσμα.

Η σχέση μας δεν ήταν η τυπική σχέση μεταξύ προπονητή και παίκτη. Αυτός ο κύριος εκεί, πρώτα απ’ όλα, με δέχτηκε στην ομάδα. Μου έδωσε όλα τα στοιχεία για να πετύχω, για να παίξω σε υψηλό επίπεδο. Και με βοήθησε πολύ να νιώσω όλα αυτά που είπες, τα συναισθήματα, να έχω την ευκαιρία να παίξω με τους καλύτερους παίκτες και να έχω την ευκαιρία να κερδίσω σημαντικά παιχνίδια και σημαντικούς τίτλους.

Αυτός ο άνθρωπος και φυσικά η ομάδα μου, ο Παναθηναϊκός, με εμπιστεύονται και νομίζω ότι έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Έδωσα το 100% του εαυτού μου. Στα 12 χρόνια που ήμουν στον Παναθηναϊκό, εκ των οποίων τα 8 με αυτούς τους προπονητές, συνήθως η επιτυχία ήταν περισσότερη από την αποτυχία και ήμουν ευτυχισμένος. Πολύ ευτυχισμένος. Πραγματικά.

Τον λατρεύω πραγματικά αυτόν τον άνθρωπο. Τον αισθανόμουν σαν πατέρα μου στο γήπεδο. Νιώθω σαν να είμαστε οικογένεια. Για μένα, αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πέρα από τα παιχνίδια, ό,τι κι αν περάσεις όλη τη χρονιά. Τελικά, ξέρω ότι έχω έναν φίλο εκεί έξω και μπορώ να τον καλώ όποτε θέλω, και να του ζητήσω ό,τι χρειαστώ. Γι’ αυτό είναι το πιο σημαντικό”, περιγράφει με τη σειρά του ο Δημήτρης Διαμαντίδης. 

“Αυτή είναι η στιγμή στη Βαρκελώνη το 2011, σχεδόν στο τέλος του αγώνα εναντίον της Μακάμπι, του τελικού. Και εντάξει, ξέρω ότι αυτή η φωτογραφία τα λέει όλα. Εννοώ, δεν χρειάζεται να μιλήσουμε. Ξέρω ότι αυτή είναι μια από τις εικόνες που, ας πούμε, πρώτα απ’ όλα αρέσει πολύ στους ανθρώπους του Παναθηναϊκού και στους οπαδούς του Παναθηναϊκού. Και για μένα προσωπικά είναι μια από αυτές. Επίσης. Αυτή εδώ, ξέρετε, τα λέει όλα, τα λέει όλα. Αν δείτε τη γλώσσα του σώματος, τη δική μου και του Διαμαντίδη, καταλαβαίνετε τα πάντα.

Είναι λοιπόν μια από τις καλύτερες και πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου, μιλώντας για το μπάσκετ πάντα. Φυσικά, από την πρώτη μέρα που άρχισα να είμαι προπονητής, το κάνω έτσι. Και θα το διατηρήσω αυτό, γιατί ακριβώς αυτό, ξέρετε, πρέπει, πρέπει να είμαι πάντα στο πλευρό τους και να τους βοηθάω σε όλα. Και πρέπει να μου ανταποδώσουν κάποια πράγματα”, συμπλήρωσε ο Ζοτς.

Πηγή: Sport 24.gr