Η συμφωνία Ζοτς-Παρτίζαν πληγώνει όσο τίποτα τον Παναθηναϊκό

The Zots-Partizan agreement hurts Panathinaikos as much as anything

The Serbian coach proved that not everything is money and many unavoidable questions arose.

The news of Zeljko Obradovic's return to the bench on behalf of Partizan is probably the summer bomb in European basketball. The top coach of the modern era in the old continent put an end to the break he took after the end of his tenure at Fener (as he had done when he left Panathinaikos) and is now preparing to bring his country's basketball back to the forefront. Since, as is well known, the spotlights follow him everywhere…

The striking thing is that Obradovic chose to continue in a destination that does not agree with what is sometimes "attributed" to him in Greece. Partizan is not a rich team, it does not have a crazy budget and it will obviously not offer Obradovic either a golden contract or a glamorous roster. Partizan is even playing in the Euroleague!

Somehow we come to the conclusion that the Serbian coach does not only have expensive tastes in the selection of a team, nor his criteria are limited to the millions of euros that he will have at his disposal. It is more than obvious that in the case of Partizan, emotion also measured. After all, this is the team he has loved since the time he was a player and with whom he started building his coaching legend, being at the helm from 1991 to 1993 and winning with him his first European trophy. For Obradovic, Partizan was not another professional choice, but perhaps a debt to him. A destination he chose more to give and not to take from him.

All this data can only raise unavoidable questions. Why not Panathinaikos in place of Partizan today? Why didn't Zots return to his Greek home, where he lived infinitely more and more shocking moments? Why should the given upgrade that his presence will bring to Serbian basketball not concern our product?

The conditions for the big return to Panathinaikos seemed appropriate. On the one hand, Zots remained free with few options in his hands and with the biggest and most attractive benches in Europe occupied. On the other hand, Panathinaikos was looking for a coach, having started a new effort led by Obradovic's most beloved child in the field, Dimitris Diamantidis. Without a lot of money available of course, but as we finally saw money is not everything. Let alone that in a possible return of the 61-year-old coach, Panathinaikos could significantly increase its income from tickets and sponsorships.

As for the love and support you would receive? We do not even need to comment on what kind of outburst of enthusiasm caused such a development in the ranks of a world that for a decade now has seen its pride move further and further away from the legacy left by the 13-year-old Zots era.

It seems that Panathinaikos lost a historic opportunity to find its lost European metal. To step on his feet again and at least get on a steady course instead of changing coaches and philosophies like shirts. Even worse for the greens is that they did not even fight it. That they did not make even a good, honest effort for the man who expresses as much as one can the basketball dna of the club. In fact, if what Dimitris Giannakopoulos said yesterday about the restoration of relations with him is true, it is questionable why Panathinaikos did not address his own Zots now that he needs him more than ever.

The news of his collaboration with Partizan hurts the clover friends as much as anything and it makes sense. In addition, it proves to us that if Panathinaikos tried to do so, it would have a good chance of succeeding. As Obradovic himself has said: "It's all about respect"…

*** Η συμφωνία Ζοτς-Παρτίζαν πληγώνει όσο τίποτα τον Παναθηναϊκό

Ο Σέρβος τεχνικός απέδειξε ότι δεν είναι όλα χρήμα και πολλά αναπόφευκτα ερωτήματα γεννήθηκαν.

Η είδηση της επιστροφής του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στους πάγκους για λογαριασμό της Παρτίζαν είναι πιθανότατα η βόμβα του καλοκαιριού στο ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ο κορυφαίος προπονητής της σύγχρονης εποχής στην γηραιά ήπειρο έβαλε τέλος στο διάλειμμα που έκανε μετά από το τέλος της θητείας του στην Φενέρ (όπως είχε κάνει κι όταν αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό) και πλέον ετοιμάζεται να επαναφέρει το μπάσκετ της χώρας του στο προσκήνιο. Αφού ως γνωστός οι προβολείς τον ακολουθούν παντού…

Το εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι ότι ο Ομπράντοβιτς διάλεξε να συνεχίσει σ’ έναν προορισμό που δεν συμφωνεί με όσα κατά καιρούς του «καταλογίζονται» στην Ελλάδα. Η Παρτίζαν δεν είναι πλούσια ομάδα, δεν διαθέτει τρελό μπάτζετ και προφανώς δεν θα προσφέρει στον Ομπράντοβιτς ούτε κάποιο χρυσό συμβόλαιο, ούτε ένα λαμπερό ρόστερ. Η Παρτίζαν αγωνίζεται καν στην Euroleague!

Κάπως έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο Σέρβος τεχνικός δεν έχει τελικά μόνο ακριβά γούστα στην επιλογή ομάδας, ούτε τα κριτήριά του περιορίζονται στα εκατομμύρια ευρώ που θα έχει στη διάθεση του. Είναι παραπάνω από προφανές ότι στην περίπτωση της Παρτίζαν μέτρησε και το συναίσθημα. Αλλωστε, πρόκειται την ομάδα που αγαπάει από την εποχή που ήταν παίκτης και που με την οποία ξεκίνησε να χτίζει τον προπονητικό του μύθο του, όντας στο τιμόνι της από το 1991 έως το 1993 και κατακτώντας μαζί της το πρώτο του ευρωπαϊκό τρόπαιο. Η Παρτίζαν για τον Ομπράντοβιτς δεν ήταν μια ακόμα επαγγελματική επιλογή, αλλά ίσως ένα χρέος για τον ίδιο. Ενας προορισμός τον οποίο διάλεξε περισσότερο για να δώσει και όχι για να πάρει απ’ αυτόν.

Ολα αυτά τα δεδομένα δεν μπορούν παρά να γεννούν αναπόφευκτα ερωτήματα. Γιατί να μην είναι ο Παναθηναϊκός στη θέση της Παρτίζαν σήμερα; Γιατί ο Ζοτς να μην έχει επιστρέψει στο ελληνικό του σπίτι, στο οποίο μάλιστα έζησε απείρως περισσότερες και συγκλονιστικότερες στιγμές; Γιατί η δεδομένη αναβάθμιση που θα φέρει στο σερβικό μπάσκετ η παρουσία του να μην αφορά το δικό μας προϊόν;

Οι συνθήκες για την μεγάλη επιστροφή στον Παναθηναϊκό έμοιαζαν κατάλληλες. Από την μία πλευρά ο Ζοτς παρέμενε ελεύθερος με ελάχιστες επιλογές στα χέρια του και με τους μεγαλύτερους και πιο ελκυστικοί πάγκους της Ευρώπης κατειλημμένους. Από την άλλη πλευρά ο Παναθηναϊκός βρισκόταν σε αναζήτηση προπονητή, έχοντας ξεκινήσει μια καινούργια προσπάθεια με επικεφαλής το πιο αγαπημένο παιδί του Ομπράντοβιτς στο χώρο, την Δημήτρη Διαμαντίδη. Χωρίς πολλά χρήματα διαθέσιμα βεβαίως, αλλά όπως είδαμε τελικά τα χρήματα δεν είναι το παν. Αφήστε που σε μια ενδεχόμενη επιστροφή του 61χρονου τεχνικού ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να αυξήσει σημαντικά τα έσοδά του από εισιτήρια και χορηγίες.

Οσο για την αγάπη και την στήριξη που θα εισέπραττε; Δεν χρειάζεται καν να σχολιάσουμε τι είδους έκρηξη ενθουσιασμού προκαλούσε μια τέτοια εξέλιξη στις τάξεις ενός κόσμου που εδώ και μια δεκαετία βλέπει το καμάρι του να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την κληρονομία που άφησε η 13ετής εποχή του Ζοτς.

Φαίνεται ότι ο Παναθηναϊκός απόλεσε μια ιστορική ευκαιρία να ξαναβρεί το χαμένο του ευρωπαϊκό μέταλλο. Να ξαναπατήσει γερά στα πόδια του και τουλάχιστον να μπει σε σταθερή πορεία αντί να αλλάζει προπονητές και φιλοσοφίες σαν τα πουκάμισα. Το ακόμα χειρότερο για τους πράσινους είναι ότι δεν το πάλεψαν καν. Οτι δεν έκαναν έστω μια καλή, ειλικρινή προσπάθεια για τον άνθρωπο που εκφράζει όσο κανείς το μπασκετικό dna του συλλόγου. Αν μάλιστα ισχύουν όσα δήλωσε χθες ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος περί αποκατάστασης των σχέσεων μαζί του, είναι απορίας άξιο γιατί ο Παναθηναϊκός δεν απευθύνθηκε στον δικό του Ζοτς τώρα που τον χρειάζεται όσο ποτέ.

Η είδηση της συνεργασίας του με την Παρτίζαν πληγώνει όσο τίποτα τους φίλους του τριφυλλιού και είναι λογικό. Επιπλέον μας αποδεικνύει ότι αν ο Παναθηναϊκός το επιχειρούσε θα είχε βάσιμες πιθανότητες να τα καταφέρει. Οπως άλλωστε έχει πει κι ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς: «It’s all about respect»…

Πηγή: To10.gr